بعضی وقت ها به خودم میگم چقدر زود گذشت چقدر قشنگ بود چقدر خوش گذشت... اما حالا بعد از چند سال به خودم میگم پس چی شد اون روزا پس کجا رفتن اون خاطرات؟

خیلی تنها شدم اونقدر تنها شدم که هرروز خاطرات گذشتمو مرور میکنم...اشکم بیدرنگ از چشمام جاری میشن

دلم واسه اون روزها خیلی گرفته... دلم واسه اون روزها خیلی تنگه...

روزهایی که شاید دیگه برنگردند اما هیچوقت فراموششون نمی کنم... هیچ وقت

                               تنها به زندگی، سال های عمر را افزوده ايم ؛

                                      و نه زندگی را به سال های عمرمان .

             زندگی فقط حفظ بقاء نيست ؛

   بلکه زنجيره ای ازلحظه های لذت بخش است .

                              هر روز، هر ساعت و هر دقيقه خاص است و شما نمي دانيد که

                                                 شايد آن مي تواند آخرين لحظه باشد ...

تو ماهم مي‌شوي آيا؟

شبي در شب ترين شبها، تو ماهم مي شوي آيا

کسانی می روند
کسانی باز می گردند
پل عبور مهیا است
لیک ,
پاها وقتی بی حوصله اند
فعل رفتن
با هیچ زمانی صرف نمی شود

دوستش داشتم...

 ولی هیچوقت نخواست اینو بفهمه ... هیچوقت...

همیشه میگفت: چرا به اون اندازه که من تو رو دوست دارم تو دوستم نداری؟...

ولی نتونستم بگم... سکوت کردم ...

یه بار اومد بهم گفت: دوستم داری؟؟!

به چشماش زل زدم شاید از نگام بفهمه ولی اون سرش رو پایین انداخت

و گفت: می دونستم دوستم نداری و فقط می خواستی بازیم بدی ...

اینو که گفت دیگه نتونستم تحمل کنم...

خدایا چرا نمی تونستم بهش بگم ؟

مگه اون تمام زندگیم نبود؟... این غرور لعنتی چی بود ؟ من باید غرورمو زیرپا بذارم

باید بهش میگفتم...

چشمام رو بستم بغض گلوم رو فشار میداد... یه حس عجیبی داشتم نمی تونستم

حرف بزنم ... نمی دونم تو دلم چه آشوبی بود ...

بعد از چند دقیقه گفتم: من...من... دوستت دارم... به اندازه هر چی تو دنیا وجود داره...

راحت شدم احساس سبکی میکردم خوشحال بودم که برای اولین بار تونستم

حرف دلم رو بهش بزنم...

ولی افسوس...

چشمم رو که باز کردم اون نبود...

اون رفته بود واسه همیشه... قبل از اینکه بفهمه من چقدر

 دوستش دارم...

وقتی هیچ اشتیاقی در نگاه تو نیست...

وقتی قاصدک زندگیت در باد گم می شود...

وقتی هیچ صدای آشنایی به گوشت نمی رسد...

وقتی تنت از دست حرفها سرد است...

وقتی هیچ کس تو را نازنین خطاب نمی کند...

 درهای آسمان که بسته نشده استدستانت را به سوی رنگین کمانها بلند کن

یکی هست که تو را از پس ابرهای تیره و شاید زلال، نازنین صدا کند

تو که نمی خواهی تا ابد زیر خاکستری این سایه بنشینی و حسرت آفتاب بر دلت بماند؟؟؟

ديگر به اجبار باورم شده كه برنمي گردي

شوخي تلخي بود كه كم كم به آن عادت كرده ام

 كه ديگر جز در رويا هاي شبانه توقع ديدارت را ندارم

همیشه به یاد تو هستم...

وقتی که دیگر نبود، من به بودنش نیازمند شدم. وقتی که دیگر رفت، من به انتظار دیدنش نشستم. وقتی که دیگر نمی توانست مرا دوست بدارد، من او را دوست داشتم. وقتی او تمام کرد، من شروع کردم. وقتی او تمام شد، من آغاز شدم. و چه سخت است تنها متولد شدن، مثل تنها زندگی کردن است. مثل تنها مردن!